PØSIN Ein jólahugleiðing eftir Høgna Mohr, hann ið randar okkara leitingarslóð. Kanska er veruleikin bert sjúkliga skjótt skiftandi tankar? rithøvund Frá byrjan hava vit viljað funnið svarið. Ið hvussu er, halda vit, at veruleikin stingur djúpari enn tað, vit gáa eftir við eygum og oyrum á ferð okkara millum aðrar Í Havn kennist saltsmakkur, tá ið tú kyssir dóttur tína líka tilveruliga forfardar klíningar av kyknuslími. á reyðu vetrarkinn. Ein vetrardag, ið tóktist vanligur, reikaðu vit eftir Tað er ikki tí, at tár hava runnið vegna prus á knæi ella kendum vegum og sniðgøtum. Loksins komu vit pu í eyga. Orsøkin er, at her í býnum býr salta hav í vananum trútt til SMS. Vit stigu líka vanaføst inn. Heilt luftini saman við veðurføstum flytifuglum og ljóðinum kuldaresistent eru vit ikki. av skipsfloytum, sum leika í moll við molan – durin út í heim. SMS? Hvat skal mann siga? Eins og tú verður noyddur at elska bygningin hjá Føroya Banka, tí hann Her hava vit búð í fimm ár. Lind varð fødd nakrar er yndisligur - hóast hann er valdmikil varði - elska vit metrar frá SMS ein leygardag í desembur. ógvisliga flógva SMS um veturin. Lív okkara verður rópt einfalt. Vit hava ongan bil. Vit súkkla og ganga. Sjónvarp er heldur einki. Vit hyggja at russiskum teknifilmi á arbeiðstelduni hjá pabba. Lind eftirlíkar at hava hálvan skíggja, meðan eg skrivi á hina helvtina. Ofta fara vit býarbusstúr við Danny, Mads Karlo ella Kostas. Vit hava Havnina sum heimspekiligt spælipláss – um vit ikki eru í Tjørnuvík ella Lalandia, ið ongantíð hevur kríggjast við annað land enn tað, sum vitjandi pinkubørn pissa. Fyri tað mesta eru vit válarar í tráum vindi og ælaveðri í oyggjum, sum eingin enn veit, hví fólk hava nomið. Og viðhvørt er himmalskur kavi. Tað gongur væl á KFUK-bønum. Lind og eg ganga sjáldan eftir kalendara og klokku. Tí renna vit okkum í løturnar, tá ið kapitalisman hevur lægsta hvílipuls. Í dag var heldur eingin meldur. Tað var stilt og friðsælt í miðhæddini. Eingin maldi tónleik í jólabýnum. Gullið lá ónortið hjá Nomi, roykurin frá Borgarakongi ikki meira enn hómaðist handan torgið, og æteriski myrruangin úr Kropskrambúðini kendist veikliga. Vit ringdu okkum oman gjøgnum turrløgdu tróndar trappurnar og keyptu kaffi og heitt kakao oman á einki. Í Føroyum er hálvt í heilum. Men vit royna at finna fótafesti; at raka við veruleika. Vit vita ikki, um veruleikin er tað, vit hóma sum hin alisliga heimin; MYND: OPHÉLIE GIRALT
Download PDF fil